De katholieke kerk, een plek die al eeuwenlang fungeert als huis van God, lijkt af te takelen en daarmee ook het geloof van de katholieken. De sterke afname van het aantal katholieken in de afgelopen jaren is een landelijk probleem. Maar ook in Houten is anno 2016 nog maar 21,7 procent van de inwoners katholiek. Ondanks deze vermindering blijft het geloof voor velen toch ontzettend belangrijk en ook de kerk in Houten draait de meeste weekenden nog gewoon ‘dubbele shifts’.

Voor het eerst in tijden komt de zon weer boven de wolken uit op deze zondagmorgen in oktober. Het is 10.30 uur en de eerste Houtenaren maken al aanstalten richting de kerk. Lopend, fietsend, in groepjes of alleen, ze komen overal vandaan voor de eucharistieviering die om 11.00 uur begint. Iedereen begroet elkaar met een vriendelijk “goedemorgen” terwijl ze naar de kerkdeuren van de Onze Lieve Vrouwe ten Hemelopneming kerk lopen.

In een van de voorste kerkbanken zit Fons van der Zant, secretaris van de locatieraad van de Rooms-Katholieke kerk in Houten. Fons, die doet denken aan je favoriete grootvader, is een man van 70 jaar in spijkerbroek en spijkerjack met op z’n gezicht een vriendelijke en bemoedigende glimlach. Ook al beweert hij niet elke zondag naar de kerk te gaan toch kan hij de schuldbelijdenis, die volgt na de begroeting door de pastor, zo meespreken. Er volgt een individueel gebed en iedereen keert in zichzelf om aan de Heer voor te leggen wat er in hun hart ligt. Kennelijk is dat niet zo veel want er wordt na een aantal seconden al door gegaan met het volgende punt op de planning, de eerste lezing.

Het glas in lood dat tot het plafond van de kerk reikt vormt een kleurrijke, heldere achtergrond. Vlak daarvoor staat een grote gouden kluis waarop Maria biddend is afgebeeld. Deze twee elementen steken eigenlijk af bij de verder vrij simpele setting: twee banken, het altaar en de lessenaar en de kerkbanken. Deze zijn om 11.00 uur grotendeels gevuld en iedereen, ook de jongere garde, luistert aandachtig naar de jonge pastor Anton ten Klooster. De 32-jarige spreekt vol overtuiging over het belang van bidden, hoe moeilijk het soms ook moge zijn. Zo zie je dat er nog wel degelijk nadruk wordt gelegd op het geloof en haar riten/liturgie in huiselijke sfeer. Voor Fons, die alleen nog maar een kruisteken slaat voor en na het eten, betekent het geloof vooral naastenliefde, betrokkenheid en het steunen van elkaar. Hij heeft zijn kinderen katholiek opgevoed maar nu zij zelf kinderen hebben wordt de traditie van de katholieke opvoeding niet voortgezet. Ergens lijkt dat Fons wel een beetje dwars te zitten, al is het alleen maar vanwege de sociale normen en waarden die het geloof meegeeft en het besef dat er meer is tussen hemel en aarde.

Toch zijn er kinderen in de kerk vandaag, een handjevol wel te verstaan. Af en toe kan eentje de aandacht er niet meer bijhouden en zoekt afleiding door voorzichtig aan de trui van moeder te trekken of te jammeren. Maar niemand lijkt hier last van te hebben, de ouders niet, Fons niet en ook de pastor gaat gestaag door.

Het ‘echte’ gevoel van de katholieke gemeenschap overvalt je zodra je na de viering de dagkapel binnenstapt. De sobere vrij kleine ruimte is gevuld met tafels en stoelen en het aroma van koffie. De aanwezige geluiden komen van stoelen die aan de tafels geschoven worden en van de verhalen van de kerkgangers. Praten over vroeger, familie, het geloof en het dagelijks leven, iedereen is druk in gesprek met elkaar onder het genot van koffie en een koekje. Het doet denken aan een familiefeestje. Misschien zit de toekomst van het geloof in Houten wel in de gemeenschap en hoe dan ook het tekent haar wel!